حاجب
دومين مقام در دستگاه امويان اندلس مقام حاجبي بوده است. عبدالرحمن بن معاويه كه معروف به عبدالرحمن اول است در رأس حكومت و معاون خود را به نام حاجب قرار داد. حاجب بر همه مناصب از جمله وزراء و مشاوران امير مقدم بود او در راس دستگاه اجرائي قرار داشت و نائب امير و در دوره­هاي بعد نائب خليفه بود. اين نظم در طول دولت اموي اندلس ادامه داشت و با قدرت گرفتن دولت و ارتقاي جايگاه امارت قدرت و اختيارات حاجب افزايش يافت.
 
وظايف حاجب
در دولت اموي اندلس حاجبي به كسي تعلق داشت كه سلطان را از ديدار خواص و عوام مخفي مي­كرد و ميان سلطان و وزيراو و پايين­تر از آنها واسطه‌اي به شمار مي‌رفت. و به خاطر همين، مقام حاجبي در دولت اموي اندلس از جایگاه­های بلند برخوردار بود. حاجب براي ديدار سلطان مانع مي‌شد؛ مگر بر حسب اندازه معين و اوقات سلطان، اجازه ديدار به افراد مي‌داد.                              تصوير منسوب به منصور حاجب
علی عمرانی
برگرفته از:
http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=46299