در هند گورکانی نیز(همانند ایران و عثمانی) دفتر ثبت روزانۀ وقایع و امور مالی، روزنامچه نام داشت. در این دوره، تدوین روزنامچه، زیرنظر واقعه‌نویس صورت می گرفت و در انتخاب نویسندۀ روزنامچه که کوتل نام داشت، دقت فراوانی می شد. در این روزنامچه، زندگی روزانۀ شاه، امور شکار، امور مربوط به صاحب‌منصبان، امور مالی مانند مواجب، سیورغال، خراج، اجاره، فروش و پیشکشها، فرمانهای صادره و ممهور شدن آنها، نامه های رسیده و چگونگی پاسخگویی به آنها، وقایع جنگ و صلح، مراسم درباری مانند ازدواج و ولادت، سرگرمیها و بازیهای درباری مانند چوگان و شطرنج و رخدادهای بسیاری که باید به سمع شاه می رسید، ثبت می شد. نویسندۀ روزنامچه، باید نوشتۀ خود را مهر می‌کرد و سپس پروانچی و میرعرض آن را مهر می کردند. این نوشته، در این مرحله، یادداشت نامیده می شد. پس از آن، خوشنویس آن را بازنویسی و مهر می کرد. سپس واقعه‌نویس، سکّۀ رساله، میرعرض و داروغه آن را مهر می کردند که در این مرحله، به آن نوشته، تعلیقه گفته می شد. سپس سایر مناصب عالی‌رتبۀ مربوطه، آن را مهر می کردند. نوشتۀ مذکور پس از طیّ مراحلی، سَنَد و سپس دفتر نامیده می شد و سرانجام شاه آن را مهر می کرد(بیات، ص 29؛ علامی، 1872، ج1، ص 15، 124، 192- 194؛ همان، 1385، ص 315، 346، 436؛ فرشته، ج1، ص 386، 614؛ توزک جهانگیری، ص 252).

نور الدين محمد توزك جهانگيرى، جهانگير نامه، چاپ محمدهاشم، تهران، 1359؛

بايزيد بيات، تذكره همايون و اكبر، چاپ محمد هدايت حسين، تهران،1382؛

ابو الفضل مبارك، علّامی، آیین اکبری، چاپ ایچ بلخمن ام ای، کلکته، 1872؛

همو، اكبرنامه تاريخ گوركانيان هند، چاپ غلامرضا مجد طباطبایی، تهران، ‏1385ش؛

محمد قاسم هندوشاه استرآبادى، فرشته، تاريخ فرشته از آغاز تا بابر، چاپ محمدرضا نصیری، تهران، ‏1387ش؛